Kandydat na ministranta – spotkanie 3

Strój ministranta

  • Sutanka ministrancka – suknia koloru czerwonego, zielonego lub fioletowego (istnieją jeszcze koloru czarnego).
  • Kołnierz – skrócona peleryna, zakładana na ramiona tego samego koloru co sutanka
  • Komża – krótka szata koloru białego.
  • Alba – biała, długa do kostek szata, przepasana cingulum.
  • Cingulum – sznurek (pasek), który służy do przepasania alby.

Szaty kapłanów

Do sprawowania Mszy św. kapłan używa:

  • Humerał – biała chusta, okrywająca szyję i ramiona kapłana.
  • Alba – biała szata, sięgająca do kostek, przepasana cingulum, symbolizująca łaskę Chrztu św., czystość i gotowość do służby.
  • Cingulum – sznur (pasek), służący do przepasania alby, symbolizuje on także gotowość do służby.
  • Stuła – długa szeroka wstęga, uszyta z tej samej tkaniny co ornat; symbol władzy kapłańskiej.
  • Ornat – wierzchnia ozdobna szata kapłana, dobrana w odpowiednim kolorze do okresu liturgicznego.

Do sprawowania nabożeństw poza Mszą św. kapłan używa:

  • Komży – to skrócona alba, jej symbolika jest taka sama jak symbolika alby, oznacza czystość i stan łaski uświęcającej.
  • Welon – okrywa on ramiona kapłana podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.
  • Kapa – jest to długa wierzchnia peleryna, którą kapłan nakłada, aby sprawować nabożeństwa.

Istnieją również inne stroje liturgiczne, przeznaczone dla diakonów (tych którzy przygotowują się do kapłaństwa i przyjmują święcenia diakonatu). Do ich stroju liturgicznego należy dalmatyka – szata wierzchnia, którą diakon zakłada na albę i stułę (przewieszoną w poprzek ciała).

Kolory szat liturgicznych i ich symbolika

Kapłan w czasie sprawowania Mszy św. zakłada ornat. Bardzo istotny jest jego kolor, niekiedy uroczysty, radosny, a czasami smutny a wręcz żałobny. Przez swoją kolorystykę podkreśla właśnie to, co w danym momencie dzieję się w życiu Kościoła, kiedy oczekujemy na przyjście Pana Jezusa (Adwent), potem przezywamy Narodzenie Pańskie (Boże Narodzenie), następnie mękę, śmierć i zmartwychwstanie Pana Jezusa (Wielki Post i Wielkanoc).

    BIAŁY – kolor radości, używany jest:

  • w okresie Narodzenia Pańskiego
  • w okresie Wielkanocy
  • w święta i wspomnienia Chrystusa, z wyjątkiem tych, które dotyczą Jego Męki
  • w święta i wspomnienia Najświętszej Maryi Panny
  • w święta i wspomnienia Aniołów oraz Świętych (nie męczennicy)
  • w uroczystość Wszystkich Świętych (1 listopada)
  • w uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela (24 czerwca)
  • w święto św. Jana Ewangelisty (27 grudnia)
  • w święto Katedry św. Piotra (22 lutego)
  • w święto Nawrócenia św. Pawła (25 stycznia)
    CZERWONY – kolor krwi, męczeństwa, Ducha Świętego, ognia, miłości, kolor królewski, używany jest:

  • w Mszach ku czci Męki Pańskiej
  • w Niedzielę Męki Pańskiej (Niedziela Palmowa)
  • w Wielki Piątek
  • w święta Krzyża Świętego
  • w Niedzielę Zesłania Ducha Świętego
  • w główne święta Apostołów i Ewangelistów
  • w dni wspomnienia świętych męczenników
    FIOLETOWY – kolor pokuty i żałoby, używany jest:

  • w okresie Adwentu
  • w okresie Wielkiego Postu
  • w Mszach św. za zmarłych
    ZIELONY – kolor nadziei i życia, używany jest:

  • w niedzielę i dni powszednie w ciągu roku (okres zwykły)
    RÓŻOWY – kolor radości wśród pokuty, używany jest:

  • w III niedzielę Adwentu (niedziela Gaudete)
  • w IV niedzielę Wielkiego Postu (niedziela Laetare)

W tych wyżej wymienionych kolorach są również stuły, kapy, welony na kielich oraz dalmatyki diakonów.

Dzwonki w liturgii

Bardzo ważne w pięknym sprawowaniu liturgii są dzwonki i gong. W kościele, podczas liturgii mają wymowny i bardzo ważny charakter.

Dzwonienie na Mszy świętej zwraca uwagę uczestnikom liturgii na coś szczególnego, ważnego, zwłaszcza podczas przeistoczenia, kiedy chleb zamienia się w Ciało Chrystusa, a wino w Jego Krew. W czasie Mszy świętej i innych nabożeństw używamy dzwonków w następujących momentach:

  • Przed przygotowaniem darów – po Modlitwie Wiernych – dzwonimy dzwonkami.
  • Zapowiedź przeistoczenia – przed wyciągnięciem rąk nad chlebem i winem, po śpiewie „Święty, święty” – dzwonimy dzwonkami.
  • Ukazanie Świętych Postaci – po konsekracji, kiedy kapłan ukazuje wiernym najpierw Ciało Chrystusa, a potem kielich z Krwią Chrystusa – dzwonimy gongiem trzy razy, w równych odstępach czasu.
  • Zapowiedź Komunii Świętej – po spożyciu przez kapłana Ciała Chrystusa – dzwonimy dzwonkami.
  • Podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu – w czasie błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem – dzwonimy dzwonkami.
  • Po błogosławieństwie NS – gdy kapłan zamyka tabernakulum – dzwonimy dzwonkami.
  • Te Deum – w czasie uroczystego śpiewu – dzwonimy dzwonkami.