Kandydat na ministranta – spotkanie 4

Postawy i gesty w liturgii

Nasza postawa w czasie służby liturgicznej jest bardzo istotna. Przy ołtarzu podczas Mszy św. czy nabożeństwa jesteśmy obecni i ciałem, i duszą. Nasze zachowania zewnętrzne ukazują zaangażowanie w liturgię. Wygląd zewnętrzny, postawa ukazują wewnętrzne nastawienie. Zatem trzeba ciągle pamiętać, jak chodzimy, klęczymy, stoimy, siedzimy, a nawet jak składamy ręce.

Poruszanie się przy ołtarzu

Trzeba pamiętać, że podczas liturgii należy poruszać się spokojnie, chodzić równym krokiem. Nie wolno być ospałym, ślamazarnym. Wykonujemy tylko niezbędne przejścia, dlatego konieczne jest właściwe rozmieszczenie ministrantów w prezbiterium.

Postawa stojąca

Stojąc przy ołtarzu, nie chwiejemy się, nie odwracamy się, stoimy prosto i w ciszy. Postawę stojącą zachowujemy w następujący sytuacjach:

  • od początku Mszy św. aż do modlitwy „Kolekty” włącznie
  • od śpiewu „Alleluja” przed Ewangelią aż do zakończenia Ewangelii
  • podczas Wyznania wiary i modlitwy powszechnej
  • od wezwania kapłana: „Módlcie się, aby moją i waszą ofiarę…”, przez całą prefację aż do „Święty, święty” włącznie
  • począwszy od „Oto wielka tajemnica wiary” aż do „Baranku Boży”
  • podczas modlitwy po Komunii św. i obrzędów zakończenia

Stojąc podczas liturgii, wyrażamy godność i radość dzieci Bożych oraz gotowość do służby i ofiary.

Postawa siedząca

W czasie siedzenia nie garbimy się, nie rozglądamy się, dłonie powinny spoczywać na kolanach.

Podczas liturgii siedzimy w następujących momentach:

  • w czasie czytań mszalnych, psalmu responsoryjnego, kazania
  • w czasie przygotowania darów ofiarnych, procesji z darami
  • w czasie rozdawania Komunii św.
  • w czasie ogłoszeń parafialnych

Siedzenie jest postawą spoczynku, gotowości słuchania i rozmyślania, medytacji.

Postawa klęcząca

Klęczymy zawsze podczas:

  • przeistoczenia (po „Święty, święty”)
  • ukazania konsekrowanej Hostii, na słowa: „Oto Baranek Boży”
  • wystawienia Najświętszego Sakramentu

Klęczenie wyraża postawę czci i adoracji.

Przyklękanie

Przyklękamy zawsze na prawe kolano, dotykając nim posadzki. Przyklęknięcie podobnie jak postawa klęcząca, jest znakiem czci, uwielbienia i adoracji. Gest ten mówi, że uniżam się Panem Bogiem. Dlatego w kościele przyklękamy zawsze przed tabernakulum.

Złożenie rąk

Każdy ministrant, który nie trzyma lub nie niesie jakiegoś określonego przedmiotu używanego w liturgii, musi mieć złożone ręce. Aby to było poprawne, ręce trzymamy na wysokości klatki piersiowej i zawsze skierowane ku górze.

Ministrant wody

Woda święcona przypomina nam, że przyjęliśmy chrzest, przez jej znak wyrażamy swoje stanowcze „nie” wobec zła, wybieramy dobro, opowiadamy się po stronie Boga. Znak krzyża w połączeniu z wodą święconą jest tak zwanym „małym egzorcyzmem”, który możemy uczynić sami.

Obrzęd pokropienia wodą święconą nazywa się „aspersją” od łacińskiego słowa „aspergere”, co oznacza „pokropić”. Błogosławienie różnych przedmiotów: medalików, krzyżyków, modlitewników i tym podobnych sprowadza szczególną łaskę Bożą na tych, którzy je noszą i używają. Obrzęd tego poświęcenia zaliczamy do sakramentaliów.

Ministranci kadzidła

Ważnym elementem w liturgii jest też kadzidło. Zapach kadzidła, złożony z wielorakich ziół i żywic, jest znakiem naszego uwielbienia dla Boga.

Przyjrzyjmy się, jak przebiega okadzenie podczas Mszy św.:

  • Nałożenie kadzidła w zakrystii przez głównego celebransa.
  • Procesja wejścia (kadzielnica idzie na samym początku procesji, by okadzać niesiony na początku krzyż), po dojściu do ołtarza następuje okadzenia całego ołtarza.
  • Okadzenie Ewangeliarza – zasypanie kadzidła odbywa się przy sediliach. Następnie kadzidło udaje się w pobliże ambony, aby kapłan mógł okadzić Ewangeliarz.
  • Okadzenie darów ofiarnych. Główny celebrans podobnie jak na początku Mszy św. okadza ołtarz wokoło. Na końcu ministranci (diakon) okadza kapłana i lud.
  • Ostatnie okadzenie podczas Mszy św. następuje w momencie ukazania Świętych Postaci.

Do spełniania tej funkcji potrzebnych jest zawsze dwóch ministrantów. Jeden z nich to turyferariusz. W czasie liturgii podaje kapłanowi kadzielnicę (trybularz) do okadzenia lub sam dokonuje okadzenia, na przykład podczas błogosławieństwa Najświętszym Sakramentem.

Drugi ministrant to nawikulariusz. Odpowiedzialny jest za łódkę, w której znajduje się kadzidło i dba o to aby nigdy go nie zabrakło.