Ministrant – spotkanie 4

Msza święta

Mszę św. nazywamy też ofiarą. Izraelici chcąc pojednać się z Bogiem, składali Mu w ofierze zwierzęta i plony, podobnie jak czyniły inne ludy swoim bożkom. Wierzyli, że to podoba się Bogu, że dzięki składanym ofiarom otrzymają odpuszczenie grzechów i na nowo będą mogli żyć w przyjaźni z Bogiem. Jednak ten sposób nie mógł prowadzić do pojednania z Bogiem. Dopiero Chrystus, który za nas umarł, ofiarował się za nas i poprzez krzyż i śmierć wziął na siebie winy nas wszystkich pokazał nam nową drogę.

Podczas każdej Mszy św. sprawujemy tę samą ofiarę Chrystusa, która daje pojednanie z Bogiem.

Wspólna uczta chrześcijan to przede wszystkim święto radości: wyraz eucharystia w języku greckim oznacza „dziękczynienie”. W czasie Mszy św. śpiewamy i wychwalamy Boga i dziękujmy Mu za wszystko, co dla nas uczynił.

Znana, a wciąż nowa

Uczta Pańska – tak nazwano świętowanie Ostatniej Wieczerzy w pierwszych stuleciach. Jednak w czasie ostatnich dwóch tysięcy lat sprawowanie Mszy św. cały czas zmieniało się. Dzisiaj inaczej niż wieki temu żyjemy i świętujemy. Doszły modlitwy i znaki, zniknęły inne kwestie ważne w określonym czasie i konkretnej kulturze. Jednak od samego początku pozostały niezmienione duże i istotne części Mszy św. Zawsze czytano Stary Testament i listy Apostołów i na każdej Mszy św. głoszono Ewangelię, radosną nowinę. Wciąż składano dziękczynienie nad chlebem i winem, powtarzając przy tym słowa Jezusa. I zawsze wspominano Jego ofiarę na krzyżu i sprawowano wieczerzę tak, jak On nam polecił.

Stopniowo odprawiano Mszę św. nie tylko w niedzielę, lecz także w różne dni tygodnia. Jednak jako dzień Zmartwychwstania, niedziela zawsze pozostanie najważniejszym dniem na sprawowanie Eucharystii. Można powiedzieć, że każda niedziela jest niczym małe wielkanocne święto.

Były także czasy, w których chrześcijanie mieli trudności z pełnym uczestnictwem we Mszy św. Na przykład modlono się i śpiewano po łacinie i niewielu było w stanie to zrozumieć. Dopiero przed kilkoma dziesięcioleciami, gdy przedstawiciele Kościoła Katolickiego z całego świata spotkali się w Rzymie na soborze, ustanowiono szereg zmian. Od Soboru Watykańskiego II (1962-1965) Mszę św. sprawuje się w języku narodowym, zatem w Polsce po polsku. Każdy rozumie co się mówi i co oznaczają poszczególne części Mszy św.

Części Mszy świętej

Każda uroczystość ma określony przebieg. Również Msza św. ma określony układ. Z biegiem lat pewne rzeczy zmieniały się, a każda Eucharystia lub nabożeństwo są trochę inne. Jednak pomimo tego rozpoznasz określone części Mszy św.

Cztery duże części Mszy św. to:

  • Obrzędy wstępne
  • Liturgia słowa
  • Liturgia eucharystyczna
  • Obrzędy zakończenia

Obrzędy wstępne wprowadzają ludzi zgromadzonych w kościele w Mszę św. i przygotowują uczestników do uroczystości.

Liturgia słowa i Liturgia eucharystyczna tworzą dwie duże części Mszy św. W swoim słowie oraz w chlebie i winie Jezus daje się nam poznać i możemy się z Nim spotkać. Swoim uczniom i nam wszystkim przyrzekł: „Bo gdzie dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród nich” (Mt 18,20).

Podczas obrzędów zakończenia otrzymujemy błogosławieństwo i jesteśmy posłani, aby przekazywać dalej pokój Chrystusowy. Bo to co słyszymy w kościele, na temat przyjaźni Chrystusa, Jego miłości powinniśmy przekazywać także innym ludziom: naszym rodzicom, rodzeństwu, przyjaciołom i kolegom. Msza św. powinna mieć kontynuację w naszym codziennym życiu.

Słowniczek

Błogosławieństwo: w Biblii błogosławieństwo oznacza życzenie i powinszowanie z powodu otrzymanych darów, cnót czy jakiejś korzystnej sytuacji. Najbardziej znanymi błogosławieństwami są te ogłoszone przez Jezusa.

Modlitwa różańcowa: modlitwa, której istotą jest rozważanie tajemnic historii zbawienia – zwłaszcza wydarzeń z życia Jezusa. Szczególną okazją ku temu tradycyjnie jest miesiąc październik.

Nabożeństwo: forma modlitewnego zgromadzenia wiernych danego wyznania.

Obrzędy wstępne: jak sam nazwa wskazuje, mają miejsce na początku sprawowania Mszy św. Mają na celu budowanie i umacnianie wspólnoty i są swego rodzaju wprowadzeniem do celebrowania liturgii. Do obrzędów świętych należą:

  • procesja wejścia, której towarzyszy śpiew
  • oddanie czci ołtarzowi (pokłon i ucałowanie oraz ewentualne okadzenie)
  • znak krzyża
  • pozdrowienie zgromadzonych wiernych
  • wprowadzenie do liturgii
  • akt pokuty
  • Kyrie – wezwania do Chrystusa
  • hymn „Chwała na wysokości Bogu”
  • modlitwa zwana kolektą.

Obrzędy zakończenia: w skład obrzędów zakończenia wchodzą ogłoszenia duszpasterskie, błogosławieństwo i rozesłanie. Wtedy diakon lub kapłan wypowiada słowa: „Idźcie w pokoju Chrystusa”. Odpowiadamy: „Bogu niech będą dzięki”.

Wszystkich Świętych: uroczystość obchodzona 1 listopada. Wspominamy w niej wszystkich zmarłych znanych i nieznanych, którzy jako świeci żyją z Bogiem w niebie.